เด็กแว่นนน บ่จ้ายเด็กแว้นนน

สวัสดีพ่อแม่พี่น้อง  และความร้างของสเปซแห่งนี้

หลังจากที่ฉันไปเล่น(บ้าง) hi5 และหมกตัวอยู่กับกองหนังสือจนเกิดความเบื่อหน่ายรอบที่ infinity

ก็ขอมาเม๊าใส่สเปซนี้แระกัน 555

 

ขออัพเดทข่าวคราวก่อน

เมื่อวันเสาร์ที่ 15 มี.ค.  51  ฉันไปงานบวชของวิโรจน์  เพื่อนร่วมห้องสมัยประถมจนถึงมัธยม 

(ไม่น่าเชื่อ  อยู่ห้องเดียวกันมาได้ถึง 12 ปี)  ก็เป็นงานบวชที่เหมือนกันบวชทั่วไป  แต่เพิ่มความพิเศษ

คือแทบจะเป็นงานมีทติ้งของรุ่น16 เลยก็ว่าได้  มากันเกือบยกรุ่น  เพื่อนๆก็สวยๆ  น่ารักกันทั้งน้าน  ยกเว้นช้านนนน

 

-ป้าเอ้ตัดผมสั้นสดใส  กระชากวัยน่าดู

-กอล์ฟ  จะแรงไปไหน  สวยนะเด๋วนี้

-ต้อง  อายุพ้นวัยทีนแระนะ  คิดเถิง

-และเพื่อนๆคนอื่นๆทุกคน  โทษที  จริงๆอยากเม๊าอ้ะ  แต่ขี้เกียจพิมพ์   หุหุหุ

งานนี้โต๊ะเรากินกันเรียบเลยอ้ะ   ทั้งกระเพาะปลา  เป็ดย่าง  ข้าวผัด  ขนมจีบ  สลัดกุ้ง  ฯลฯ อร่อยๆทั้งน้าน

กินเสร็จก็ไปแห่นาควิโรจน์   ก็เดินเม๊าแตกกับเดไป   เดซิ่วเรียนทันตะจุฬา  โหะๆ  ขอคารวะ  ฉันไม่ค่อยชอบเรื่อง

head & neck เลยอ้ะ  เรียนทีไรแล้วปวดหัว  (ทุกวิชาก็ปวดหัวประจำอ้ะฉัน)

แห่เสร็จ  ก็มีพิธีโปรยทาน   ฉันเก็บมาได้แค่2 เหรียญเอง   ก้มไม่ถนัด  แต่ก็ยังอุตส่าห์ได้มา  เพราะ

1. เหรียญเข้ามือเราพอดี
2. เหรียญปามาถูกหัวเราดังโป๊ก

จากนั้นก็นั่งเม๊ากันต่อ   รอพิธีบวชในอุโบสถ  ซักพักใหญ่ก็ถึงได้เห็นพระวิโรจน์เดินออกมา  

เห็นแม่พระบีร้องไห้เลย   ท่านคงปลื้มที่ในชีวิตมีลูกชายมาบวชให้

 

 

จบงานก็ไปต่อที่สเวนเซ่น  ไปกันเกือบหมดทั้งงานเลยมั้ง   ก็ตั้งใจว่าจะเลี้ยงวันเกิดต้องนั่นแหละ 

ส่วนเพื่อนๆกลุ่มอื่นก็คงนั่งเม๊ากันให้หายคิดถึง   เจอผู้ชายคนนึง  ตอนแรกก็จำไม่ได้อ้ะ 

เอ้บอกว่าเขาเป็นโจรป่าที่กลัวใบเหลืองสเวนเซ่น  มากับเพื่อนที่มาจากป่าเดียวกัน  555 

แกเห็นรุ่นเรามากันยกรุ่นมั้ง  เลยรีบกินแล้วก็หนีไปเลย 555  คงกลัวโดนป้าเอ้แกล้ง

แล้วฉันก็ไปเที่ยวต่อกับเอ้  (เอ้ลากไป)  ก็ไปบิ๊กซีที่เปิดใหม่  มีสายเจ้าพรหม-บิ๊กซี ฟรี 

แต่ขอโทษ  ยังจะนั่งรถสายเจ้าพรหม-บางปะอินให้เสียตังซะนี่ 

นั่งกันก้นเมื่อย  เม๊าจนหูดับตับไหม้ก็ยังไม่ถึงบิ๊กซีซะที   

แถมยังต้องเดินข้ามสะพานลอยถนนสายเอเชียอีก  (กรุณาไปดูแระกันว่าไกลแค่ไหนกว่าจะเดินถึงบิ๊กซี)  

 

ก็ไปร้องเกะกัน   หมดกันไปเกือบร้อย  กะให้ได้เพลงฟรี   แมร่ง  ตู้นั้นงกชะมัดเลย 

ฉันกะเอ้ร้องเท่าไหร่ก็ไม่ถึง 95 ซักที  แหกปากสุดก็ได้แค่ 93  

แถมให้ซะหน่อยก็ไม่ได้  กดคะแนนเป็นบ้าเลย

กว่าจะร้องเพลงเสร็จ  ก็เล่นเอามืด   ฉันเองก็กลับบ้านเองไม่ถูก  เพราะยังไม่คุ้นกับสายรถประจำทาง  

 

ก็ว่าจะกลับพร้อมเอ้กับแม่เอ้   แม่เอ้ชวนกินข้าวด้วยกันก่อน  เด๋วไปส่งถึงบ้าน 

ฉันก้อแบบ  เอ่อ  เอาไงดี  เด๋วแม่ตัวเองนี่แหละจะเฉ่งเอา  

ก็เลยโทรไปหา น้อง   อุ๋มมันก็แซว 

นี่เจ๊ไปตั้งแต่เพื่อนยังไม่เป็นพระ  จนเพื่อนเป็นพระแล้วยังกลับไม่ถึงบ้านเลยนะ 

แหะๆ   รายงานที่บ้านเสร็จก็ไปกินส้มตำกันที่ร้านไอดิน  กลิ่นครก   ก็อร่อยดีอ้ะ  (แต่แพงเวอร์  ลาบบ้าอะไรราคา 65 บาท) 

ส้มตำรสจัดใช้ได้  แต่แอบชอบลาบโรตีอ้ะ  ทอดอร่อยดีนะฉันว่า  หยุดๆ ยิ่งพูดยิ่งหิว

 

แต่ทว่าของอร่อยพวกนี้ทำพิษฉันตอนกลางคืน 

ตั้งแต่ สี่ทุ่ม  เที่ยงคืน  ตีสาม  หกโมงเช้า  และทั้งวันของวันอาทิตย์  

ฉันเลยอ้างที่บ้าน  ขอกลับหอวันจันทร์ซะเลย  อิอิ  ก็อยากอยู่บ้านอ้ะ    

ตอนค่ำๆ  เอ้ก็โทรมา  ถามว่าเป็นไงมั่ง  ฉันก็งง  มันรู้ได้ไงว่าฉันไม่สบายท้องเสีย  

ปรากฏว่ากลุ่มเพื่อนฉันที่กินโต๊ะจีนโต๊ะพวกเราอ้ะ  ท้องเสียกันทั้งน้าน 

ทั้งฉัน  เอ้  หนูนุ่น  จอม  ฯลฯ  (ละไว้ว่าไม่รู้)   เอ้นี่เป็นหนักเลยเพราะว่ากินไปเยอะอ้ะป้า   

ก็เลยทั้งท้องเสียและอ้วกด้วย  โทรถามเจ๊ข้าว  มันก็เดาๆว่าคงเป็นที่เป็ดอ้ะ 

เพราะว่าข้าวไม่ได้กินเป็ดอย่างเดียว  ก็เลยไม่ท้องเสีย   อืม  แต่โต๊ะอื่นไม่ยักกะเป็นอ้ะ 

สงสัยงานนี้ต้องมีการวางยาชัวร์เลย

555555555555555555555555555555555